استافیلوکوک اورئوس

در استافیلوکوک اورئوس، اسید تیکوئیک دیواره باکتری از نوع ریبیتول فسفات می باشد. اسید تیکوئیک ، یک جزء اصلی گیرنده فاژ در استافیلوکوک اورئوس می باشد. علاوه بر این، اسید تیکوئیک نقش مهمی را در نگهداری عملکرد طبیعی فیزیولوژیک بر عهده دارد(118).  اسید تیکوئیک به توسط تنظیم محیط کاتیونی سلول باکتری، فعالیت آنزیم های اتولیتیک(که در رشد دیواره سلولی و جدا شدن سلول های دختری شرکت دارند) را کنترل می کند. موتانت هایی وجود دارند که به طور کامل فاقد اسید تیکوئیک می باشند. در مطالعاتی که بر روی این موتانت ها انجام گرفته نشان داده شده است که پلیمر اسید تیکوئیک برای بقاء ارگانیسم، ضروری نیست اما این موتانت هایی که در برابر فاژ مقاوم هستند نسبت به ارگانیسم های نوع وحشی، رشد آهسته تری دارند و سلول های بزرگ، جدا نشده و دیواره عرضی غیر طبیعی را ایجاد می کنند(10, 101).

1-6-3- پروتئین A

پروتئین A، جزء پروتئینی عمده در دیواره سلولی استافیلوکوک اورئوس می باشد. در حدود 30 درصد از این پروتئین در جریان رشد سلول در درون محیط آزاد می شود (7). این پروتئین یک آنتی ژن میباشد که برای اغلب سوش های استافیلوکوک اورئوس اختصاصی است و در بقیه استافیلوکوک ها و یا میکروکوک ها وجود ندارد. این پروتئین در سلول باکتری با پیوند کووالانسی به ساختمان پپتیدوگلیکان متصل می شود  به طور یکنواخت در تمامی دیواره سلولی توزیع می گردد. خصوصیت منحصر بفرد این پروتئین، توانایی بروز واکنش های غیر اختصاصی با ایمونوگلوبولین هاست(31, 121 , 122).